poemtopia

poem is mylife

Archive for the ‘က်ေတာ့အေၾကာင္း’ Category

ဖိုးဂ်ယ္

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On April - 6 - 2010 5 COMMENTS Subscribe here

ဖိုးဂ်ယ္  ဖိုးဂ်ယ္ ကိုဖိုးဂ်ယ္
ခင္ဖို ့ေကာင္းတဲ ့ကိုဖိုးဂ်ယ္

အာဘြားေလးက ခင္တတ္တယ္
စတာလြန္ရင္ ခြင့္လြတ္ကြယ္

chat with ျခဴသစ္ေရးတဲ ့အခါ
ကိုဖိုးဂ်ယ္ ေလးမနိုလာ

ျပန္ၾကြားစရာ ျခဴသစ္ၾကည့္
တကယ္ နွစ္ကယ္ မရွဴးဘိ

ဖိုးဂ်ယ္ ေနာက္က တေကာက္ေကာက္
လမ္းထိပ္က အေျခာက္

ဖိုးဂ်ယ္ စိတ္ေကာက္နွဴတ္ခမ္းစူ
၀က္ကေလးနဲ ့တူ..(ဟိဟိ)

အေျခာက္ေၾကာက္လုိ႕ ေ၀းေ၀းေျပး
ဖက္တီးၾကီးနဲ႕ေတြ ႕

ဖက္တီးမေလး ခ်စ္စရာ
၀ကစ္ကစ္ေလးပါ

ကိုဖိုးဂ်ယ္ ကုိအရမ္းခ်စ္
ဖိုးဂ်ယ္ရဲ႕့ ခ်စ္ခ်စ္ (ခစ္ခစ္)

ေရးသားသူ……………မြန္မြန္ (ခ) အာဘြားစ္

သူငယ္ခ်င္း မြန္မြန္ (ခ) အာဘြားစ္က ေရးေပးတာပါ။ အမွတ္တရ တင္လိုက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း :)

ကဗ်ာ, ကိုယ္တိုင္ေရး မဟုတ္ေသာ, က်ေတာ့အေၾကာင္း

အားေပးပါဦး

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On March - 11 - 2010 13 COMMENTS Subscribe here

ကၽြန္ေတာ္ ကုိယ္တိုင္ ရုိက္ထားေသာ ပံုမ်ားျဖစ္သည္။ အကဲျဖတ္ၾကပါဦးဗ်ာ

ဒီကင္မရာ ပံုက ဒီက ယူထားသည္။

က်ေတာ့အေၾကာင္း, ဓာတ္ပံု

phoejel.com

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On March - 10 - 2010 5 COMMENTS Subscribe here

ကၽြန္ေတာ္  ဒီ mmgenius က ဘမ္းထားေတာ့ www.phoejel.com ေလးကုိ ဝယ္ျဖစ္သြားတယ္။ ဝယ္ၿပီးေတာ့ လင့္လဲ ခ်ိတ္လိုက္ေရာ host နဲ႔ မခ်ိတ္ရေသးေတာ့ စာေတြ ေအာက္ေရာက္ကုန္ေရာ ဒါနဲ႔ Data ေတြကလဲ ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့ ျပန္မျပင္အားေသးဘူး။ ခုတေလာ အလုပ္ကလဲ ခပ္ ရႈပ္ ရႈပ္ း) စာကုိလဲ ႀကိဳးစားေရးခ်င္ေပမဲ့ အာရံုက ခမ္းေျခာက္ေနတယ္။ ဦးေႏွာက္က ေလးလံ ထိုင္းမႈိင္းေနတယ္။ အလုပ္ ပိေနတာလားေတာ့ မသိဘူး ဒါမွ မဟုတ္ စိတ္ဖိစီးမႈေၾကာင့္ ထင္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ လာလည္တဲ့ ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြကုိ ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္

ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ပ်က္ကြက္ခဲ့မႈ အေပၚ ခြင့္လႊတ္ေပးဖို႕ေပါ့။

ခင္မင္လွ်က္

ဖိုးဂ်ယ္

က်ေတာ့အေၾကာင္း

ဟူး . . . .

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On February - 3 - 2010 ADD COMMENTS Subscribe here

01.02.2010 ေန႕တည္းက ဆိုင္ ေနာက္ထပ္ တစ္ဆိုင္ ျပင္ေနတာ မနက္ျဖန္ ျပန္ဖြင့္မယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြမ်ားေနေတာ့ လူေရာ စိတ္ေရာ အရမ္းပင္ပန္းေနတယ္။

လုပ္ခ်င္ေနတာက

(၁) ငေပါေဂဟာက အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ 12.02.2010 မွာ မိဘမဲ့ ေဂဟာနဲ႔ တျခား လိုအပ္တဲ့ ေနရာေတြမွာ အလႈေတြ လုပ္ဖို႕ အစီစဥ္ဆြဲေနရတယ္။ ညဖက္ အိပ္ေတာ့မွ ဘယ္လို လုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနရတယ္။

(၂) MMgenius က  အဖြဲ႕ဝင္ေတြနဲ႔ ပညာဒါန ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကြန္ျပဴတာ သင္တဲ့ ဆရာ အျဖစ္ ဝင္ကူညီ ေပးခ်င္တယ္။

(၃) ငေပါေဂဟာနဲ႔ MMgenius ကုိ ေပါင္းစည္းၿပီး လုပ္သင့္တာေတြ လုပ္ခ်င္တယ္။ အေပၚက အစီစဥ္လိုမ်ိဳးေပါ့။

ေလာေလာဆယ္ စဥ္းစားလို႕ရတာကေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ . . . . ကြန္အေျခအေနရယ္ မီးမလာတာေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ စဥ္းစားရတာ ေရးလိုက္တာ

ဆက္သြယ္လိုလွ်င္ – ဖိုးဂ်ယ္

jeljel.lay@gmail.com ႏွင့္ 095026506

က်ေတာ့အေၾကာင္း

ဘုရားဖူး

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On January - 7 - 2010 8 COMMENTS Subscribe here

ဒီေန႕ ည 7 နာရီတြင္ က်ိဳက္ထီးရိုးကုိ သြားပါမည္။ 10 ေန႕မွ ျပန္ေရာက္မွာ ျဖစ္ေၾကာင္း Blog ႏွင့္ 3 ရက္ခန္႕ ျပတ္ေတာက္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သတင္းေကာင္းပါးအပ္ပါသည္ ဒူ ေဝ ေဝ . . . .

ျပန္ေရာက္ရင္ေတာ့ ကဗ်ာမ်ား ပါလိမ့္မည္ဟု ယူဆရ၏။ :D

http://www.dhammaweb.net မွ ပံုမ်ားကုိ ကူးယူေဖၚ ျပသည္။

က်ေတာ့အေၾကာင္း

ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးေလးေတြ

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On December - 30 - 2009 8 COMMENTS Subscribe here

ကၽြန္ေတာ္က အိမ္မွာ အငယ္ဆံုးပါ။ အစ္ကုိ ၂ ေယာက္ရွိပါတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမက စီမံကိန္းနဲ႔ ကေလးယူေတာ့ တေယာက္ကုိ ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ကြာတယ္။ း) ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္တန္းတက္ေတာ့ အကုိေတြက ၄ နဲ႔ ၈ တန္းေလာက္ ေရာက္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ ကေလးဆိုၿပီး သူတို႕က ထားထားခဲ့ေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားလိုျဖစ္ေနတယ္။ အေဖနဲ႔ အေမကလဲ စီးပြားေရး လုပ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကုိ က်ဴရွင္ထားတယ္။ ေႏြရာသီဆိုလဲ မေဆာ့ရဘူး။ ေႏြရာသီ သင္တန္း တက္ရတယ္။ ကေလးဘဝဆိုတာ ဘာမွန္းေတာင္ မသိလုိက္ပါဘူး။ ထူးထူးဆန္းဆန္း 7 တန္းတက္မဲ့ ၁ ႏွစ္ပဲ ေဆာ့ရတယ္ :P ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ေႏြရာသီမွာ က်ဴရွင္ မတက္ျဖစ္လိုက္ဘူး။ ဒီေတာ့ အိမ္မွာပဲေနၿပီး ေဆာ့ရင္းက်န္ခဲ့ရတယ္။ သားေရကြင္း၊ ေဂၚလီ၊ အရုပ္ေတြကုိ ကေလးေတြဆီက ပုိက္ဆံ ေပးဝယ္ၿပီး ေဆာ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဆို ကေလးေတြက လိုလိုခ်င္ခ်င္ပဲ ေဆာ့တိုင္း ရႈံးေတာ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ အရုပ္တို႕ ေဂၚလီတို႕ ျပန္ဝယ္တာကိုး မွတ္မွတ္ ရရ တေန႕ ေဘာလံုးကန္တာ ကၽြန္ေတာ္က မကန္တတ္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မလုပ္ခ်င္တဲ့ ဂိုးသမားေပါ့။ ေဆာ့ေနရင္း တဖက္အသင္းက ကန္လိုက္တဲ့ ေဘာလံုးက ေရေျမာင္းထဲ က်သြားတာနဲ႔ သြားေကာက္ေရာ အဲ့မွာ  ေရေျမာင္းထဲက ငုတ္စူးပါလိမ့္ေရာ ဒဏ္ရာေတာ္ေတာ္ႀကီးတယ္ ဒါကုိ ဇြဲမေလွ်ာ့ပဲ အိမ္ျပန္ ပတ္တီးစည္းၿပီး ဂိုးဖမ္းေသးတယ္ ေနာက္ဆံုး မခံႏိုင္ေတာ့ မကန္ရရင္ ဒိုင္ေတာ့ လုပ္မယ္ဆိုၿပီး အတင္း သူတို႕ မၿပီးမခ်င္း ေပေတကာ ဒိုင္လုပ္တယ္။ အက်ိဳးရလဒ္က ေနာက္ေန႕ အနာရင္းၿပီး ဖ်ားတာပါပဲ။ ေမးခိုင္ပိုး မဝင္တာ ကံေကာင္းတယ္။

တေန႕ အိမ္ေစာင့္ကာ အိမ္နားက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္မွာ ေဆာ့ၾကတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕ဆိုေတာ့ ၿခံနဲ႔ ဝန္း ကၽြန္းေျခတံ ေျခအိမ္ က်ယ္က်ယ္ဝန္းဝန္း သီးႏွံပင္ေတြကလဲ မာကလာပင္၊ သရက္ပင္၊ ေဂြးပင္၊ အစံုရွိေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ကေလးေတြ စိတ္ႀကိဳက္ေပါ့။ ေဆာ့ေနရင္း ႀကံႀကံ ဖန္ဖန္ အေတြးတခုရလာတယ္။ အေမက မႏၱေလးက ျပန္လာခါစဆိုေတာ့ စေလ ဆီးထုပ္ေတြ ဝယ္လာတယ္။ အေမက ကုန္သည္ဆိုေတာ့ ခရီးက ျပန္လာတိုင္း မုန္႕ ဝယ္လာတတ္တယ္။ မုန္႕ကလဲ ကၽြန္ေတာ္တေယာက္ပဲ စိတ္ႀကိဳက္ စားတာကုိး ဒီေတာ့ စေလ ဆီးထုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ႀကိဳက္ လုပ္ခ်င္ရာ လုပ္ ေျပာမဲ့ သူ မရွိဘူးေလ။ အေတြးကေတာ့ ငရုတ္သီးစားၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပမယ္ ဆုကေတာ့ စေလဆီးထုပ္ေတြေပါ့။  ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ေတြးတတ္တယ္ေနာ္ (ေနာက္ အဖြဲ႕လိုက္ ခရီးထြက္မယ္ ေဆာ့ဖို႕ ဂိမ္း စဥ္းစားမရဘူးဆို လွမ္းေမးပါ။ :D ) ကေလးဗိုလ္ေတြက ရင္ေကာ့ၿပီး သူၿပိဳင္မယ္ ငါၿပိဳင္မယ္ေပါ့ ဆုက ဘာမွ မဟုတ္ေပမဲ့ မၿပိဳင္တဲ့ ကေလးေတြ အထင္ႀကီးတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္တာ ခံခ်င္ၾကတာကိုး ကေလး သဘာဝဆိုေတာ့ ပူမွာ စပ္မွာထပ္ ဟီးရိုးမျဖစ္မွာ ပုိေၾကာက္တယ္ေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ပူလို႕ စပ္လို႕ ေရေျပးေသာက္တဲ့ သူကေသာက္ ဆီးထုပ္ စားတဲ့ သူက စားနဲ႔ ပြက္ေလာ ရိုက္ကုန္တယ္ :D

ကုိအိမ္တဂ္တဲ့ ကေလးဘဝပါ။ ဆက္တဂ္ခ်င္တာက ကုိZOX

TAG, က်ေတာ့အေၾကာင္း

အိမ္လြမ္းသူ

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On December - 20 - 2009 14 COMMENTS Subscribe here

ကၽြန္ေတာ္က စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္း သြားတက္ေတာ့ အိမ္ကို မလြမ္းဘူးဗ်။ ၿပီးေတာ့ လြမ္းစရာ ခ်စ္သူလဲ မက်န္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္က အတၱ အရမ္းႀကီးၿပီး တကုိယ္ေကာင္းဆန္ေတာ့ အေဖႏွင့္ အေမကုိ လြမ္းေကာင္းမွန္းမသိဘူး။ စင္ကာပူကုိ ေက်ာင္းသြား မတက္ခင္တည္းက အိမ္က ထြက္ခ်င္ေနတဲ ေကာင္ဆုိေတာ့ အိမ္ကုိ မလြမ္းတာ မထူးဆန္းပါဘူး။ မနက္ အိပ္ယာထ ေက်ာင္းသြားတယ္။ ဘာမွ ေထြေထြ ထူးထူးလဲ လုပ္စရာ မလိုဘူးေလ။ မုန္႕ဖိုးလိုရင္ အကုိက ေပးတယ္။ ေက်ာင္းလခဆိုလဲ အိမ္ကို လွမ္းမွာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနလာလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္ၾကာေတာ့မွ အခ်ိန္ပိုင္း အလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီမွာတင္ စာထက္ ပိုက္ဆံမ်ားမ်ား ရွာၿပီး အိမ္ကုိ ျပန္ပို႕ခ်င္လာတယ္။ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရွာေပမဲ့ ကိုယ့္သံုးတာနဲ႔ ေက်ာင္းသြားရင္ ထမင္းစား အေအးေသာက္ လမ္းစရိတ္ေတြေလာက္ပဲရတယ္ အိမ္ကေတာ့ ျပန္မမွာရေတာ့ဘူးေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ဘဝအေၾကာင္း လူေတြ အေၾကာင္းသိရင္းကေန မိဘကုိ လြမ္းလာတယ္။  အေဖနဲ႔ အေမကလဲ တပတ္ တရက္ေလာက္ အြန္လိုင္းကုိ တက္ၿပီး စကားလာေျပာျဖစ္တယ္။ အိမ္အေၾကာင္း စီးပြားေရး အေၾကာင္းေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ကေန ဒီလိုအၾကာႀကီး မခဲြဘူးဖူးေလ။ ကၽြန္ေတာ္က မလြမ္းေပမဲ့ အေမက လြမ္းေနၿပီေလ။

ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မွာ အိမ္ကို စလြမ္းတာလဲဆိုေတာ့ တေန႕ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပီး East Coast ကမ္းေျခကို ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္ၾကတယ္။ စားၾက ေသာက္ၾက ေဆာ့ၾကေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ ပင္ပန္းေတာ့ မားလံုး နားနားေနေန ေနရင္း အိပ္တဲ့ လူက အိပ္၊ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အတြဲကေလွ်ာက္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဘာရယ္မဟုတ္ပဲ ဖုန္းကုိ ဖြင့္ၿပီး သီခ်င္းနားေထာင္လိုက္တယ္။ သီခ်င္းဆိုလို႕ အေမနဲ႔ ရြာကုိ လြမ္းတယ္ ဘာညာ တိုက္တိုက္ ဆိုက္ဆိုက္ သီခ်င္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဖုန္း ကိုင္မိေတာ့မွ အိမ္ကုိ သြားသတိရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘာလုပ္ေနလဲလို႕ အကုိႀကီးလဲ စိတ္မပူဘူူး။ အကိုလတ္လဲ စိတ္မပူဘူး။ အိမ္ျပန္အိပ္လား။ မအိပ္လားလဲ စိတ္ပူမဲ့ လူမရွိဘူး။ အခုခ်ိန္ ေသရင္ေတာင္ သိမဲ့ လူမရွိဘူဆိုၿပီး ဝမ္းနည္းလာတယ္။ ရန္ကုန္မွာဆို ညဖက္ ၉ နာရီေက်ာ္ရင္ေတာင္ အေမက ဖုန္းဆက္ၿပီး ပူညံပူညံ လုပ္ေနတတ္တာေလ ျပန္မလာေသးဘူးလား။ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုၿပီး အၿမဲ အဆူခံေနရလို႕ စိတ္ညစ္ေနတာေလ။ ဒီလိုနဲ႔ ျပန္ရင္ ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ကူးရလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္မွာလဲ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔ အေမပဲ ရွိတာေလ သား ၃ေယာက္လံုးက ဒီေရာက္ေနေတာ့ တစ္ေယာက္ေယာက္ေတာ့ အနားမွာ ရွိသင့္တယ္ဆိုၿပီး ျပန္ဖို႕ ေျပာတယ္။ ပထမက မျပန္လာ ေက်ာင္းပဲ ဆက္တက္ဆုိၿပီးေျပာတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ တလေလာက္ ၾကာေတာ့ ထပ္ေျပာၾကည့္ေတာ့ အေဖက ျပန္လာခ်င္ ျပန္လာဆိုတာနဲ႔ ျပန္လာျဖစ္သြားတယ္။

အခုေတာ့ ငါဆိုတဲ့ ေကာင္က အိမ္မွာေနရင္း

အိမ္ကို လြမ္းေနရတဲ့ ေကာင္ပါကြာ။

အိမ္ဆိုတာထက္ ေႏြးေထြးတဲ့

မိသားစု ဘဝဆို ပုိမွန္လိမ့္မယ္။

ကိုzox တဂ္ထားတဲ့ အိမ္လြမ္းသူေလးပါ။

TAG, က်ေတာ့အေၾကာင္း

H@PPY B!RTHD@Y ph♥e jeL

Posted by ဖိုးဂ်ယ္ On December - 4 - 2009 21 COMMENTS Subscribe here

5.12.09 မွာ ေမြးေန႕ျဖစ္တဲ့ ဖုိးဂ်ယ္ေလးေရ ေမြးေန႕မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ

ဂ်ီးေဒၚဝႈိက္ လုပ္ေပးထားတဲ့ ေမြးေန႕ HappyBirthday Flash ေလးပါ ကြန္နက္ရွင္ေၾကာင့္ တင္မရလို႕ပါ။ ေက်းဇူးပါ ဂ်ီးေဒၚဝႈိက္ေရ။

ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ မင္း ၂၅ ႏွစ္ဆိုတဲ့  အသက္ရြယ္ေရာက္လာၿပီေနာ္။ လူ႕ ဘဝရဲ႕ တဝက္က်ိဳးၿပီလို႕ ေျပာလို႕ရေနၿပီ။ ဘာေတြ လုပ္ၿပီးၿပီလဲ။ ဘာေတြ လုပ္ဖို႕ စဥ္းစားထားၿပီးၿပီလဲ။ လက္ရွိေရာ ဘာေတြ လုပ္ေနလဲ။ မႏွစ္နဲ႔ ဒီႏွစ္ ဘာေတြမ်ား ကြာျခားလာလဲ။ မႏွစ္ကနဲ႔ ဒီႏွစ္ ဘာမွ မကြာျခားတဲ့ အတြက္ ဘာမွ ေထြေထြထူးထူးေတြ ၾသဝါဒေတြ မေခၽြခ်င္ေတာ့ဘူး။ ကဲပါ ထားပါေလ ေမြးေန႔မွာ အမွန္တကယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးပါတယ္။

မင္းရဲ႕ ကိုယ္ေစာင့္နတ္

က်ေတာ့အေၾကာင္း, ေမြးေန႕

ပထမဇာတ္လမ္းတဲြ ၿပီးဆံုးေလသည္။

Posted by On April - 12 - 2009 12 COMMENTS Subscribe here

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ အလြမ္းမ်ားစြာရွိသည္။ ထိုအလြမ္းေတြထဲတြင္ သတၱ၀ါတခုကုိ လြမ္းေနေသာ အလြမ္းတခု ပါႏိုင္သည္။ ထိုသတၱ၀ါသည္ လူတေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုလူသည္ ေကာင္မေလး တေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ထိုေကာင္မေလးသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္ႏိုင္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ငယ္ေသာ ေကာင္မေလးသည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ မိုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေ၀းေသာ ေနရာတြင္ ရွိႏိုင္သည္။ အနီးဆံုးေနရာတြင္ ရွိႏိုင္သည္။

ထိုေကာင္မေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၀တၳဳေတြထဲကလို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား/ သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ထို႕ေနာက္ ၀တၳဳေတြထဲကလို ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ သုိ႕ေသာ္ ၀တၳဳႏွင့္ ရွပ္ရွင္ေတြထဲကလို ဦးခ်စ္လၻရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီး ဂ်က္ဆင္ေဘးမွ လမ္းျဖတ္ေလွ်ာက္ကာ အင္းယားကန္သို႕ သြား ထိုင္ရင္း ဘူးသီးေၾကာ္ မစားေပ။ လူမ်ား အသိမွတ္ျပဳထားေသာ ခ်စ္သူဆိုဟု ထင္ျမင္ဖြယ္ အျပဳအမူေတြ တခုမွ မရွိေပ။ အယုတ္စြဆံုး သူက ပါးျပင္သည္ ဘာရနံ႔ ရွိလဲပင္ မသိေပ။ ကြင္းျပင္တြင္ရွိေသာ တကၠသိုလ္ တခုတြင္ ပညာႏို႔ခ်ိဳ ေသာက္သံုးရင္း တရပ္ကြက္ထဲေန၍ ဖယ္ရီ တေယာက္ တစီး စီးၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ငယ္ေသာ ထို ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူဟုေခၚေသာ ေကာင္မေလး အတန္းတက္ေနခ်ိန္တြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ လြယ္အိတ္ ကန္႕လန္႕ လြယ္၍ ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္ေရွ႕တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားနဲ႔ ဂစ္တာ တီးေနတတ္သည္။  လမ္းဆံုဟုေခၚေသာ ဘံုဆိုင္ ေရာက္ေနတတ္သည္။ ဖယ္ရီေပၚတြင္ အိပ္ေနတတ္သည္။ အေဆာင္ေပါက္ေစ့ေအာင္ ေလွ်ာက္လည္ေနတတ္သည္။ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားတို႕ သဘာ၀ အလုပ္ႀကီး အကိုင္ႀကီးျဖစ္ေသာ ကဗ်ာ စာအုပ္ထြက္ရန္ ကဗ်ာလဲ အခ်ိန္လု၍ ေရးရေသးသည္။

ဇာတ္နာေအာင္ ေရးရေသာ္ ကၽြန္ေတာ္တြင္ သိန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာတန္ေသာ ကိုယ္ပိုင္ကား မရွိေပ။ ကိုယ္ပိုင္လက္ကိုင္ဖုန္းလဲ မရွိေပ။ ရွပ္ရွင္ေတြထဲကလို သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ကင္းတင္းတြင္ ငါရွင္းမယ္ ထားခဲ့လို ေျပာႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ေငြမရွိေပ။ အယုတ္စြဆံုး ကုိယ္ပိုင္ အိပ္ခန္းေတာင္ မရွိသျဖင့္ ရွပ္ရွင္ေတြထဲကလို သူငယ္ခ်င္းေတြက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းထဲလာ၍ ဂစ္တာတီးျခင္း ခ်စ္သူအေၾကာင္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေျပာခြင့္မရေပ။ ပို၍ ဇာတ္နာေအာင္ ေရးရေသာ္ ေက်ာင္းမသြားခင္ ကၽြန္ေတာ့္ မိဘပိုင္ေသာ ဆိုင္ကုိ ခင္က်င္းၿပီးမွ သြားရသလို ျပန္လာလွ်င္လဲ ဆိုင္သိမ္းၿပီးမွ အိမ္ျပန္ခြင့္ရေလသည္။ ပုိ၍ ဇာတ္နာသထက္ နာေအာင္ေရးရေသာ္ အိမ္တြင္ ဖုန္းမရွိေသာေၾကာင့္ တခါတရံ ဖုန္းမွား၍ အသံေလးသာယာေသာေၾကာင့္ ခ်စ္သူျဖစ္သြားခြင့္၊ သၾကၤန္တြင္ ဖုန္း နံပတ္ေပး၍ သၾကၤန္ဇာတ္လမ္း လုပ္ခြင့္၊ သီခ်င္းေတြထဲကလို တညလံုး ဖုန္းေျပာရင္းလဲ ရူးခြင့္မရခဲ့ေပ။

ထို႕ေနာက္ ကၽြန္တာ့္ခ်စ္သူဟုေခၚေသာ ေကာင္မေလးနဲ႔ ကိုရီးယားကားမ်ားလို ဇာတ္လမ္းတြဲရိုက္ရန္အတြက္ မိုးရြာမည္ဟု ၾကိဳမသိေသာ တေန႕တြင္ ထူးဆန္းစြာ  သူ(မ) သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ေလွ်ာက္သြားမယ္ လိုက္ခဲ့ဟု ဖယ္ရီကြင္းထဲတြင္ ေျပာလာရာ ကၽြန္တာ္လဲ လက္ခံလိုက္မိသည္။ (ထူးဆန္းစြာ ေခၚလို႕လဲ မိုးရြာတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။) ထို႕ေန႕သည္ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူရဲ႕ ပထမဇာတ္လမ္းတြဲတြင္ အတူတူေလွ်ာက္သြားဖူးေသာ ပထမဆံုးအႀကိမနဲ႔ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ရွပ္ရွင္ေတြထဲကလို မိုးေရထဲတြင္ စလိုးမိုးရွင္းျပကြက္ျဖင့္ ေျပးလႊားမေနေပ။ မိုးေရထဲတြင္ ထီးအတူတူေဆာင္းရင္း သူ(မ) သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ underground ကၾကေသးသည္။ မည္သို႕မွ ကဗ်ာမဆန္ေသာ ကၽြန္တာ္ႏွင့္ ကၽြန္တာ့္ခ်စ္သူ၏ မိုးေန႕ တေန႕ျဖစ္သည္။

ဇာတ္ခ်ိန္ျမွင့္ရေသာ္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖၿပီးေသာ ေန႕တေန႕တြင္ သူ(မ) ဆိုင္ ကၽြန္ေတာ္သြားလည္ရာ  ကၽြန္ေတာ့္အား ” နင္နဲ႔ ငါ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး” ဟူေသာ ၀ါက်တေၾကာင္းသာ ေျပာေလသည္။ ကၽြန္တာ့္ ဘာစကားမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ပဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့မိသည္။ ထို႔ေန႕သည္ ကၽြန္တာ့္ဘ၀တြင္ အစီစဥ္မရွိပဲ တေယာက္တည္း ဇာတိေျမသို႕ ပထမဆံုး အႀကိမ္ျပန္ဖူးျခင္းျဖစ္သည္။

ကၽြန္တာ္ႏွင့္ ကၽြန္တာ္ခ်စ္သူသည္ ၀တၳဳေတြထဲက အတိုင္း မိဘခ်င္း ရင္းႏွီး၍ ႏွစ့္အိမ့္ တစ္အိမ္ေနေသာ ပံုစံျဖစ္သည္။ သို႕ေသာ္ ၀တၳဳေတြထဲက အတိုင္း ျဖစ္မလာေပ။ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်စ္သူသည္ သူ(မ) အေဖကုိ အရမ္းေၾကာက္ရ၍ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ အေမကို အရမ္းေၾကာက္ရသည္။ (နားညည္း မခံႏိုင္၍ဆို ပိုမွန္မည္။) ၀တၳဳေတြထဲကအတိုင္း သူ(မ) အေဖက ဆူပူက်ိမ္းေမာင္း ပံုရသည္။ ဒီေကာင္ကို ျဖတ္ရင္ ျဖတ္ မျဖတ္ရင္ ငါ့ကို ျဖတ္ဟူ၍လဲ က်ိမ္းေမာင္းေကာင္း က်ိမ္းေမာင္းႏိုင္သည္။ ထို႕အတူ႕ အေမကလဲ ကၽြန္ေတာ့္အား တျခား ေနပူပူ ကြင္းေျပာင္ေျပာင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတခုသို႕ ေျပာင္းထားလိုက္သည္။ဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္တာ္ခ်စ္သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ပထမပိုင္းဇာတ္လမ္း အဆံုးသတ္ခဲ့ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ့္တြင္ ခ်စ္သူတေယာက္ ရွိတယ္။ တိတိက်က်ေျပာရရင္ အတိတ္မွာ ရွိခဲ့တယ္။ ယခုပစၥဳပၸဳန္လဲ ရွိေနတယ္။ အနာဂတ္မွာလဲ ရွိေနဦးမယ္။

က်ေတာ့အေၾကာင္း

ႏႈတ္ဆက္ပဲြ

Posted by On April - 10 - 2009 19 COMMENTS Subscribe here

08.04.09 ေန႕က East Cost ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေလး က်င္းပ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ပထမကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သၾကၤန္မတိုင္မီ ျပန္ျဖစ္တယ္ဆိုၿပီး စီစဥ္ထားေပမဲ့ မျပန္ျဖစ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္လ ၅ လပိုင္းေလာက္ေတာ့ ျမန္မာျပည္ကို အၿပီး သို႔မဟုတ္ စလံုးကို ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာမွ ျပန္လာမယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ႏႈတ္ဆက္တဲ့  ပြဲေလး က်င္းပခဲ့ပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အားလံုး ၁၂ ေယာက္ဆိုေပမဲ့ ၂ ေယာက္က ည မအိပ္ပဲ ေစာေစာ ျပန္သြားခဲ့လို႕ အားလံုး ၁၀ ေယာက္ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ပထမေတာ့ ၆ နာရီေလာက္ ပင္နီဆူလားကေန လူစုၿပီး ကားငွားသြားမလို႕ စီစဥ္ထားေပမဲ့ အကို တေယာက္က လိုက္ပို႕မယ္ဆိုလို႕ ေစာင့္ရင္း ေစာင့္ရင္းနဲ႔ ၈ နာရီလာက္မွ စထြက္ျဖစ္ပါတယ္။ East cost ေရာက္ေတာ့ ေမွာင္ေနၿပီေလ ဒီေတာ့ ဓာတ္ပံု မရိုက္ျဖစ္ေတာ့ပဲ ေသာက္ဖို႕ စားဖို႕ စီစဥ္ၾကပါတယ္။ ပထမဆံုး အျမည္း အေနနဲ႔ Vodka ကို Sprite ၊ သံပရာသီး ၊ သၾကားနဲ႔ ေရာ စပ္ၿပီး ေသာက္ၾကပါတယ္။ ေသာက္ရင္းနဲ႔ ဂစ္တာတီး သီခ်င္းဆိုရင္း ကေနပံုေတြ ေအာက္မွာ ၾကည့္ပါ ခင္ဗ်ာ :)

mY fris

my fris

Vodka

ဒီပံုေလးက Romantic ဆန္ဆန္ Vodka ေလးပါ :P


ဂစ္တာတီးတဲ့ သူေမာေတာ့ ဖုန္း ၃ ၄ လံုးနဲ႔ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္တည္းကုိ  ၿပိဳင္တူ ဖြင့္ၿပီး ကၾကေသးတယ္။ ကရင္းနဲ႔ Club သြားမယ္ Club ဒိုးမယ္ ေအာ္ရင္း မေမာ မပန္း က ပါတယ္။ မူးၿပီးကေနပံုေတာ့ ကလို႕ေကာင္းေနေတာ့ မရိုက္မိလိုက္ဖူး။ ၿပီးေတာ့ Vodka နဲ႔ Cocktail စပ္ၿပီး ေသာက္ၾက ျငင္းၾက ကၾက နဲ႔ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြားပါတယ္။ Cocktail လဲ ကုန္ေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ၁၀ ေယာက္ ေအာက္မွ ဆင္းထိုင္ၿပီး ဖဲထုတ္နဲ႔ အႀကီးဆံုး ကို အငယ္ဆံုး ဂဏန္းက ခိုင္းခ်င္တာ ခိုင္းဆိုၿပီး ေဆာ့ၾကပါတယ္။ အဲ့ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကိုစည္သူ ဆိုတဲ့ အကိုရယ္ မလုပ္ရပါဘူး။ ကိုယ္က ဂဏန္း အေသးဆံုးၾကလိုက္ အလယ္ေရာက္လိုက္နဲ႔ ကံေကာင္းေနပါတယ္။ အဲ့ ကစားနည္း ေဆာ့ရတာ ပ်င္းေတာ့ ငယ္ငယ္ကအတိုင္း ရုပ္ရွင္ နာမည္ေတြ ဖြက္တိုင္းေဆာ့ပါတယ္။ ကုိယ္ဟန္ အမူအရာနဲ႔ ေျပာၿပီး အသံလံုး၀ မထြက္ပဲအမူအရာ ျပတဲ့ သူကုိ ၾကည့္ၿပီး ဘာကားလဲဆိုတာ ခန္႕မွန္းရတာပါ။ လူ၁၀ေယာက္နဲ႔ ၁၀ ကားလဲ ၿပီးေရာ ေနာက္တမ်ိဳးေျပာင္း ေဆာ့ၾကပါတယ္။ ဒါကေတာ့ သဲေသာင္ျပင္မွာ ေဘာလံုး ကန္တာပါ။ တဖက္၅ ေယာက္ခဲြၿပီး ေမာေမာ ပန္ပန္း ေဆာ့ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မိန္းကေလးေတြက ေရသြားခ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္တို႕ကေတာ့ ေရထဲဆင္းၿပီး ေဆာ့ၾကပါတယ္။ ေရစိုႀကီးနဲ႔  သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွမ္းကိုးမီး ေဆာ့ၾကပါေသးတယ္။ ရႈံးတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ္ ဖဲရွံးပါတယ္ ခင္ဗ်ာ ဆိုၿပီး ေအာ္ရင္း ေရထဲေျပးဆင္းရတာပါ။ ေဆာ့တာ ၄ ေယာက္ဆိုေတာ့ ရွံႈးတဲ့ ၂ ေယာက္က ေအာ္ၿပီး ေျပးဆင္းရပါတယ္။ အဲ့လို ေဆာ့ေနရင္းနဲ႔ မနက္  ၆ နာရီေလာက္မွာ ခဏ နားၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးၿပီး ျပန္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။ ျပန္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၿပီးေတာ့မွ ဓာတ္ပံုရိုက္ဖို႕ သတိရပါတယ္။ အခုပံုေတြကေတာ့ ျပန္ခါနီးမွ ရိုက္ထားတဲ့ ပံုေတြပါ။

my lovely fris

သူငယ္ခ်င္း ၉ ေယာက္နဲ႔ ဖိုးဂ်ယ္ေလးပါ။

AEC students

ဒါကေတာ့ MC Donald’s နားက ေရပန္းမွာပါ။

mee

ဒါကေတာ့ ဂစ္တာ တီးတတ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဂစ္တာ လြယ္ထားတဲ့ ခပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးပါ။

အခုလို ေပ်ာ္စရာ ႏႈတ္ဆက္ပြဲေလး အျဖစ္ စီစဥ္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ညမွ ေရာက္သြားေတာ့ ပံုေတြက သိပ္ မရိုက္ျဖစ္လိုက္ဖူး။ မနက္ၾကေတာ့လဲ အလုပ္ရွိတဲ့ လူကရွိ ေက်ာင္းသြားမဲ့ လူက သြားဆိုေတာ့ ကတိုက္မရိုက္ျဖစ္ေနၾကေတာ့ ဒီေလာက္ပဲ ရိုက္လုိက္ ႏိုင္တယ္။

ဒီပိုစ့္ေလးနဲ႔ အတူ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

က်ေတာ့အေၾကာင္း
« Previous Entries